Ո՞րն էր գրչի և մտքի Հայաստանի անկման սկիզբը

Վանոն եկավ ,,Ծանր լույսով՚՚, ավարտում է ծանր վերադարձով, ինչպես ասել է նրա այրին: Այո, դա է իրականությունը: Նողկալին այդ իրականության հաշվին նեղճակատ մտավարժանքներ անողներն են, որոնց համար օրվա քաղաքական լպիրշությամբ մեր պատմության էջերը թքոտելը փակում է այն հույսը, թե մենք իրականում տեսնում ենք 88-ից 2018 հետագիծը, որտեղ վտարանդի Վանոն ու հոկտեմբերի քսանյոթի զոհերը նույն խաչն էին կրում: Իսկ եթե բացակա է հեռատեսությունը, բաժանեք այս փոքր պետության ծանր ճակատագիրը տասնամյակների. Այդ ժամանակ հաստատ կտեսնեք ինչ սոսկալի անկում է ապրել ազատության հրապարակում ծնված գրչի ու մտքի Հայաստանը: Երբևէ մտածել եք՝ ուր է այն հիմա: Որն էր վերջին ակորդը, հոկտեմբերի քսանյոթի սպանդը, թե ավելի վաղ, երբ համազգային շարժումը դարձավ կուսակցապետություն, որ սկիզբ դրեց վատթարին՝ մաշտոցյան երկիրը աճուրդով կառավարելուն: Եվ ով է ասել, որ այդ սպառնալիքը վերացել է: 88-ը սևացնողները եթե դա հասկանան, այսքան անհայրենիք աղբ չեն արտադրի, որն այսօր, վաղը, մեկ է, խառնվելու է այս մանկուրտված օրերի փոշուն, որից հետո, չկասկածեք, ժամանակի հոսքում  էլի կմնա Վանոյի ,,Ծանր լույսը՚՚, որպես 88-ից պահպանված Հայաստանի անսակարկելի վկայություն…

Նվեր Մնացականյան