Rusarminfo Российско-Армянское информационное агентство
Здравствуйте! Приглашенные Алиевым в Степанакерт медиа-пропагандисты не были в очках и спокойно могли увидеть, кто проживает в столице Арцаха. Неужели у посетившего Арцах журналиста не возник вопрос – а где коренные жители этой территории? Понятно, что Гусман не стал бы спрашивать у Алиева такое, хотя спроси он или нет, этот визит стоил ему отставки. Но мог ведь Гусман, который кормился в российском государственном медиа в течение 30 лет, на так называемом «медиа-форуме» хотя бы вспомнить о своих российских коллегах, арестованных в Азербайджане, и не оставлять подвергающихся унижениям со стороны Баку журналистов на произвол судьбы безответной петиции Киселева, направленной Алиеву из Останкино. А от Маркова ни слуху, ни духу — разделить судьбу Гусмана, наверное, мешает фамилия. Хотя его гонорар за регистрацию на алиевском «медиа-форуме» был скорее всего выше — если судить по антироссийскому выступлению русского Маркова в российском эфире – мол, азербайджанский самолет был сбит российским ПВО. Не было ли это подходящим моментом для того же Маркова, чтобы спросить — а кто уничтожил памятник Айвазовскому в Степанакерте? Кстати, Аллея российской славы удостоилась той же судьбы. Но это все на самом деле разменные монеты в российско-азербайджанской торговле по сравнению с тем отвратительным положением, в котором оказался принадлежащий Москве и находящийся в кармане Баку Лукашенко. Каждый раз, перед тем как броситься в объятия Алиеву, он нам говорил — нет, армянам деваться некуда. Теперь его очередь деваться, и есть две остановки политического унижения — Москва или Баку. Так что, Батька вынужден признаться — какая из клятв верности уже просрочена — данная Баку или Москве… Удачи!
Нвер Мнацаканян
Ալիևի հրավիրյալ մեդիա քարոզիչները Ստեփանակերտում ակնոցներ չէին կրում և հանգիստ կարող էին տեսնել՝ ովքեր են ապրում Արցախի մայրաքաղաքում։ Բա Արցախ այցելած լրագրողի մոտ հարց չառաջանա՝ ուր են այս տարածքի բնիկները։ Գուսմանը, պարզ է, Ալիևին այդպիսի բան չէր հարցնի, չնայած, հարցներ, չհարցներ, այդ այցը նրա պաշտոնանկությունն արժեցավ, բայց ռուսական պաշտոնական մեդիայից 30 տարի սնված Գուսմանը կարող էր, չէ, մեդիա կոչվող համաժողովում ադրբեջանական կալանքի տակ գտնվող իր ռուս գործընկերներին գոնե հիշել ու չթողնել Բաքվի նվաստացումներով անցնող լրագրողներին մնալ Կիսիլյովի Օստանկինոյից Ալիևին ուղղված անպատասխան խնդրագրի հույսին։ Մարկովից ձեն-ձուկ չկա, երևի ազգանունն է խանգարում Գուսմանի ճակատագրին միանալու համար, չնայած նրա Ալիևի մեդիա համաժողովին գրանցվելու վարձավճարն ավելին կլիներ, եթե դատենք ռուսական եթերում ռուս Մարկովի հակառուս ելույթից՝ թե ադրբեջանական ինքնաթիռը ռուսական ՀՕՊ-ն է կործանել։ Նույն Մարկովին բա պահը չէր հարցնելու, իսկ Այվազովսկու հուշարձանն ով է ոչնչացրել Ստեփանակերտում, ի դեպ, նույն ճակատագրին արժանացած ռուսական փառքի ճեմուղու հետ։ Բայց սրանք, իրականում, մանրադրամներ են ռուս-ադրբեջանական առևտրում այն զզվելի վիճակի համեմատ, որում հայտնվել է Բաքվի գրպանում գտնվող Մոսկվայի Լուկաշենկոն, որը, ամեն անգամ Ալիևի գիրկը թռնելուց առաջ մեզ ասում էր, չէ, հայերը գնալու տեղ չունեն։ Հիմա գնալու հերթը իրենն է, և կա քաղաքական նվաստացման երկու կանգառ՝ Մոսկվա, կամ Բաքու։ Այնպես որ, Բատկան ստիպված է ասելու՝ որ հավատարմությունն է արդեն ժամկետանց, Բաքվին, թե՝ Մոսկվային տվածը․․․
Նվեր Մնացականյան
