Rusarminfo Российско-Армянское информационное агентство
Здравствуйте! Наверное, это ирония судьбы, что именно Крым сегодня напоминает о потере Арцаха. Предвестники катастрофы кажутся теми же: дефицит еды, бензина, воды, ожидание взрыва и ужас жизни. Не знаю, как в Крыму, но в Арцахе наши тылы «охранял» российский миротворец, которому был вручен ключ от единственной дороги между Арцахом и Арменией. И никто не возмутился тем, как миротворчество превратилось в бизнес, а затем — в предательство. Об этом точнее расскажут лидеры Арцаха, находящиеся сейчас в плену в Баку. Сейчас, пожалуй, немногие помнят, сколько стоил «миротворческий» бензин для арцахца, не говоря уже о хлебе и сигаретах, которые продавались заблокированным жителям с циничной наглостью выкупа. Ведь, кроме самих арцахцев, все знали, чем закончится эта блокада, ведущая к голоду и панике. И все понимали, с какой тревогой потерявший дом житель будет проезжать через коридор в Армению — точно так же, как сейчас уезжают из Крыма на российский материк. Вы совершенно правы: Крым — это родина тех, кто в нем живет. Нам не удалось отстоять свое. И если этническому жителю Крыма удастся сохранить свое право на родину, помните: такое же право в Арцахе было продано через шантаж бензином, хлебом и жизнью. Одному Богу известно, к каким еще берегам причалит этот страшный бумеранг. Зато Ереван получает ноту протеста за вандализм на мемориале Великой Отечественной войны в Гюмри. А почему бы вам не направить такую же ноту Баку, когда там с лица земли стирались памятники героям той же Великой Отечественной — выходцам из Арцаха? Или маршал Ованес Баграмян больше не является для вас символом советской победы… Удачи!
Нвер Мнацаканян
Երևի ճակատագրի հեգնանք է, որ հենց Ղրիմն է այսօր հիշեցնում Արցախի կորուստը։ Աղետի նախանշանները կարծես նույնն են․սննդի, բենզինի, ջրի դեֆիցիտ, պայթյունի սպասում ու ապրելու սարսափ։ Ղրիմում չգիտեմ, բայց Արցախում մեր թիկունքը ռուս խաղաղապահն էր պահում, որին տրված էր Արցախ-Հայաստան միակ կապի բանալին, ու ոչ ոք չընդվզեց, ինչպես այդ բանալին խաղաղապահությունը դարձրեց բիզնես, հետո՝ ուրացում, որի մասին ավելի ճշգրիտ կպատմեն Բաքվում գերության մեջ գտնվող Արցախի ղեկավարները։ Հիմա երևի քչերն են հիշում՝ ինչ արժեր խաղաղապահական բենզինը արցախցու համար, էլ չեմ ասում՝ օրվա հացն ու ծխախոտը, որ վաճառվում էր շրջափակված արցախցուն փրկագնի լկտիությամբ, որովհետև բացի արցախցուց բոլորը գիտեին՝ ինչով է ավարտվելու սովի ու խուճապի տանող բլոկադան, և ինչ տագնապով է տունը կորցրած արցախցին անցնելու Հայաստան բերող միջանցքը, ինչպես հիմա անցնում են Ղրիմից ռուսական մայրցամաք։ Շատ ճիշտ եք ասում, Ղրիմը Ղրիմում ապրողի հայրենիքն է․մեզ չհաջողվեց, եթե Ղրիմի էթնիկ բնակչին հաջողվի փրկել իր այդ իրավունքը, հիշեք, որ նույն իրավունքը Արցախում վաճառվել է բենզինի, հացի ու կյանքի շանտաժով, որի բումերանգը միայն Աստված գիտի, թե դեռ ինչ հանգվաններ ունի։ Փոխարենը Երևանը բաղոքի նոտա է ստանում Գյումրիի Մեծ Հայրենականի հուշահամալիրում վանդալիզմի համար․բա մի նոտա էլ հղեիք Բաքվին, երբ բնաջնջվում էր նույն Մեծ Հայրենականի արցախցի հերոսների հուշակոթողները, թե մարշալ Հովհաննես Բաղրամյանն էլ խորհրդային հաղթանակի խորհրդանիշը չէ․․․
Նվեր Մնացականյան
