Rusarminfo Российско-Армянское информационное агентство
Здравствуйте! В Германии турки почтили память главного организатора Геноцида армян и посетили место убийства Талаата; армяне в тот же день вспомнили Согомона Тейлиряна — исполнителя смертного приговора Талаату — и возложили цветы к его памятнику. По приказу Талаата турки истребили и лишили родины целый народ; выстрел Тейлиряна, оправданного немецким судом, спас достоинство этого народа. В Музее-институте Геноцида армян сегодня живет именно это достоинство.
Спустя сто лет это всё еще параллельные реальности с экзистенциальной историей палача и жертвы. Турки, которые уже сорок лет стучатся в двери Европы, однажды забудут Талаата, потому что этот торг с европейской элитой рано или поздно состоится — так же, как немцы признали преступление против евреев в обмен на сохранение своей гегемонии в европейской семье. Забвение Тейлиряна станет нашей последней остановкой в этом мире, причем ценой утраты того самого достоинства армянина, которое он спас.
Теперь вы спросите: кому нужно было превращать возникшее в Музее-институте Геноцида армян «отклонение» — сформулированное как отклонение от нашего внешнеполитического курса — в публичный скандал? Разве внутри нас нет вещей, предназначенных только для внутреннего пользования, которые всегда должны оставаться внутри — с алгоритмом нашей исторической памяти и четкой планкой академической дипломатии? Неужели нельзя было объясниться с директором Музея-института Геноцида армян или уволить ее без этого публичного унизительного шума, если это действительно было единственным решением, обслуживающим наши внешнеполитические интересы… Удачи!
Нвер Мнацаканян
Գերմանիայում թուրքերը հիշել են Հայոց ցեղասպանության գլխավոր կազմակերպչին ու այցի գնացել Թալեաթի սպանության վայր․ հայերը նույն օրը հիշել են Սողոմոն Թեհլերյանին՝ Թահլեաթի մահավճիռը ի կատար ածողին և ծաղիկներ խոնարհել նրա հուշակոթողին։ Թալեաթի հրամանով թուրքերը կոտորել ու հայրենազրկել են մի ողջ ժողովուրդ․ Գերմանիայի դատարանում արդարացված Թեհլերյանի կրակոցը փրկել է այդ ժողովրդի արժանապատվությունը։ Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտում այսօր ապրում է հենց այդ արժանապատվությունը։ Հարյուր տարի անց էլ սրանք զուգահեռ իրողություններ են՝ դահճի ու զոհի էկզիստենցիալ պատմությամբ։ Արդեն քառասուն տարի Եվրոպայի դռները թակող թուրքերը մի օր կմոռանան Թալեաթին, որովհետև եվրոպական վերնախավի հետ այդ աճուրդը վաղ թե ուշ տեղի կունենա, ինչպես գերմանացիներն ընդունեցին հրեաների դեմ ոճիրը՝ եվրոպական ընտանիքում իրենց հեգեմոնը պահպանելու դիմաց։ Թեհլերյանին մոռանալը կլինի այս աշխարհում մեր վերջին կանգառը՝ այն էլ նրա փրկած հայի արժանապատվության կորստի գնով։ Հիմա կասեք, ում էր պետք Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտում առաջացած շեղումը՝ ձևակերպված շեղում մեր արտաքին դիվանագիտական ուղուց, վերածել հրապարակային սկանդալի։ Ինչ է, մեր ներսում էլ չկան բաներ, որ միայն ներսի համար են, որ միշտ պետք է մնան մեր ներսում ՝ մեր պատմական հիշողության ալգորիթմով ու ակադեմիական դիվանագիտության պարզ նշաձողով։ Չէր կարելի Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտի տնօրենին բացատրել, կամ ազատել աշխատանքից առանց հանրային նսեմացնող այդ աղմուկի, եթե դա էր միակ լուծումը՝ մեր արտաքին դիվանագիտական շահը սպասարկող․․․
Նվեր Մնացականյան
Подробнее в видео
