Rusarminfo Российско-Армянское информационное агентство
Здравствуйте! Нас ничто не спасёт, пока мы не поймём, что пора менять отношение к воде.
Это признание премьер-министра Армении прозвучало в тот же день, когда под его председательством обсуждался вопрос эффективного управления конфискованными активами. Даже если это простое совпадение, более точного намека, куда следует направить конфискованное, трудно придумать. Потому что Армения — страна воды, но с катастрофической её потерей. И одно лишь признание этого факта, увы, спасением не станет — тем более что следующая война в регионе будет именно за воду. Обезвоженный Тегеран именно по этой причине перестанет быть столицей Ирана. В Баку водный кризис уже критический: сейчас фильтруют грязную воду, лишь бы скрыть коллапс. В Армении ежегодно формируется 5–7 млрд кубометров водных ресурсов, из которых около 60 % беспрепятственно уходит к соседям — без малейшей пользы для нас. А трагедия в том, что мы отдаём чужим чистейшую родниковую воду, опустошаем артезианский бассейн Араратской долины в рыбных хозяйствах, и при нынешней жадной эксплуатации ему осталось жить примерно 30 лет. Кто-нибудь посчитал, что ждёт Севан после потери Араратского бассейна? Азербайджан — страна нефти. Спросите, насколько там ощутима потеря нефти. Если в Армении не будет такого же трепетного отношения к воде, забудьте об идее самодостаточной страны. Сейчас Азербайджан продаёт нам нефтепродукты. Завтра придёт время, когда мы будем продавать воду Азербайджану. Так что, если у вас есть другой концепт, как держать Баку за горло, — продолжайте эту водную анархию… Удачи!
Нвер Мнацаканян
Մեզ ոչինչ չի փրկելու, քանի դեռ չենք հասկանում, որ պետք է փոխենք ջրի նկատմամբ վերաբերմունքը․ Հայաստանի վարչապետի այս խոստովանությունը հնչել է նույն օրը, երբ նրա գլխավորությամբ քննարկվել է նաև բռնագանձված ակտիվների արդյունավետ կառավարման վերաբերյալ հարցը։ Եթե անգամ այս զուգադիպությունը պարզ համընկնում է, ապա սրանից ճիշտ հուշում ՝ թե ուր է պետք ուղղել բռնագանձվածը, դժվար թե լինի, որովհետև Հայաստանը ջրի երկիր է ՝ ջրի աղետալի կորստով և միայն խոստովանությունն այդ մասին, այո, փրկություն չի կարող լինել, մանավանդ, հաջորդ պատերազմն այս ռեգիոնում հենց ջրի համար կլինի։ Ջրազուրկ Թեհրանը հենց այդ պատճառով կդադարի Իրանի մայրաքաղաքը լինել, Բաքվում ջրի խնդիրն արդեն օրհասական է, հիմա տիղմաջուր են զտում ՝ կոլապսը ծածկելու համար։ Հայաստանում տարեկան ձևավորվում է հինգից յոթ միլիարդ խորանարդ մետր ջրային ռեսուրս, որի շուրջ վաթսուն տոկոսը մեր երկրով գնում է օտարին, գնում է անխոչընդոտ, մեզ համար օգտակար գործողության զրո ցուցիչով։ Իսկ աղետը գիտեք որն է․ մենք ակունքի անարատ ջուրը տալիս ենք օտարին, ձկնաբուծարաններում ամայացնում արարատյան արտեզյան ջրավազանը, որին ներկայիս մսխող ագահությամբ մնացել է մոտ երեսուն տարվա կյանք։ Որևէ կառույց հաշվել է՝ Սևանին ինչ է սպառնում արարատյանը կորցնելուց հետո։ Ադրբեջանը նավթի երկիր է, կասեք նավթի կորուստն ինչքան է այդ երկրում։ Եթե Հայաստանում նույնը չլինի ջրի նկատմամբ, մոռացեք ինքնաբավ երկիր լինելու մասին։ Հիմա Ադրբեջանի մեզ նավթամթերք վաճառելու ժամանակն է, վաղը մեր Ադրբեջանին ջուր վաճառելու ժամանակն է գալու։ Այնպես որ, եթե ուրիշ կոնցեպտ գիտեք Բաքվին բռի մեջ պահելու համար, շարունակեք ջրային այս անարխիան․․․
Նվեր Մնացականյան
Подробнее в видео
