Rusarminfo Российско-Армянское информационное агентство
Здравствуйте! Кто бы мог подумать, что спектакль «Забор» по одноименному рассказу Степана Зоряна с участием аполитичного актера Мкртича Арзуманяна станет политическим диагнозом — что нужно спасти от предвыборного нашествия, чтобы цена нашей жизни на рынке выборов не падала еще сильнее. Вряд ли Мко нуждается в защите. Но, если он носит футболку «Азат Мард», которая, кстати, сейчас очень трендовая и для многих даже выполняет роль внутреннего бронежилета, осуждать его — более низко. Ясно одно – не щадящий Мко простого избирателя точно не пощадит, а для прихода к власти или сохранения власти необходимо будет вести переговоры не с Мко, а с избирателем. Именно ему нужно будет объяснить — кто будет платить за приход к власти или удержание власти — избиратель или тот, кто приходит к власти. Мы уже знаем, чем все заканчивается, когда платит избиратель — болезненной потерей иммунитета государства, каковым стало первомартовское низвержение. Предательством будет именно это, а еще – если вновь превратят арцахца в политическую разменную монету. Так что, продайте избирателю что хотите, если хотите, украсьте ваши лавры символом белого медведя или нобелевской улыбкой Трампа. Все равно весы стоят у дверей избирателя, которого вы когда-то называли «мусором» и топтали его коллективный мандат. Сейчас вы это все забыли, потому что вновь приходит время стучаться в дверь избирателю. Канонизируйте избирателя, возможно, это вам поможет. А если не поможет, вспомните Мко, и будет правильно поблагодарить его за то, что встал на распутье ненависти двух лагерей, готовых растерзать друг друга… Удачи!
Нвер Мнацаканян
Ով կմտածեր, որ Ստեփան Զորյանի Ցանկապատը ապաքաղաքական դերասան Մկրտիչ Արզումանյանի կերպարով կդառնա քաղաքական ախտորոշում ՝ ինչը փրկել նախընտրական ասպատակությունից, որ մեր ապրելն ավելի չէժանանա ընտրական շուկայում։ Դժվար թե Մկոն պաշտպանության կարիք ունի, ավելի նսեմ է նրան դատափետելը, եթե նա կրում է ազատ մարդ վերնաշապիկը, որն, ի դեպ, հիմա շատ է թրենդային, շատերի համար անգամ ներքին զրահաբաճկոնի դեր է կատարում։ Մի բան պարզ է․ Մկոյին չխնայողը, պարզ ընտրողին հաստատ չի խնայի, մինչդեռ իշխանության գալու, կամ իշխանությունը պահելու համար հարկ կլինի ոչ թե Մկոյի, այլ ընտրողի հետ բանակցել, այդ նրան է պետք ասել․ իշխանության գալու, կամ իշխանությունը պահելու համար ով է վճարելու, ընտրողը, թե՝ իշխանության եկողը։ Ընտրողի վճարելն արդեն գիտենք ինչով է ավարտվում ՝ պետության իմունիտետի ցավոտ կորստով, ինչպիսին մարտի մեկի գահավիժումն էր։ Դավաճանությունը հենց դա կլինի, ու արցախցուն նորից քաղաքական մանրադրամ դարձնելը։ Այնպես որ, վաճառեք ընտրողին ինչ ուզում եք, ուզում եք ձեր դափնին ձևավորեք սպիտակ արջի սիմվոլով, ուզում եք Թրամփի նոբելյան ժպիտով, միևնույնն է, կշեռքը ընտրողի դռանն է, որին մի ժամանակ ժեխ էիք ասում ու տրորում նրա հավաքական մանդատը։ Հիմա դա մոռացվել է, որովհետև էլի գալիս է ընտրողի դուռը գնալու ժամանակը։ Սրբադասեք ընտրողին, մի գուցե օգնի․ չօգնեց, կհիշեք Մկոյին, ու ճիշտ կլինի շնորհակալություն հայտնել նրան՝ իրար հոշոտելու պատրաստ ճամբարների ատելության ճամփաբաժանին կանգնելու համար․․․ Նվեր Մնացականյան
