Rusarminfo Российско-Армянское информационное агентство
Здравствуйте! Если не переносить проблему от архиепископа в его политический офис, то она так и останется в рамках шоу, как народное развлечение, не более того, потому что было ясно с самого начала, что недостатка крыс не будет и рядом с идущим на политическое испытание священником. Те, кто еще вчера целовал его руку, сегодня прогнозируют его политическую смерть. Особенно неприятным было поведение его духовного соратника. Картина знакомая, настоящее дежавю, унаследованное от предвыборной гонки Степан Демирчян-Роберт Кочарян. Наверное помните, Демирчяну не хватало простой консолидации поддерживающей его оппозиции, особенно важным было участие «Национального единения» и «Оринац Еркир». Лидеры этих партий были вынуждены раскрыть свои карты — чей хлеб они ели на самом деле и зачем проникли на кухню оппозиции. Разумеется, впоследствии им за услуги заплатили. Неужели ничего не изменилось? Отвернувшиеся сегодня от архиепископа заходили под его зонтик с таким же пафосом, с каким когда-то обхаживали Степана Демирчяна. Но ведь могли же сойти с поезда архиепископа с достойным человека поведением, бесшумно, без очернения его политической неопытности? Если избавления от этих политических мародеров нет, то смиритесь с мыслью, что демократия еще долго будет жить в руинах выборов. Другими словами, пока в пшеничном поле хозяйничают грызуны, проблема с хлебом будет всегда. Именно так обстоят дела в нашей политической реальности — пока есть потребность в услугах политических крыс, то столь необходимая нам политическая зрелость, не говоря уже о честности, нас не посетят ни на площади Республики, ни на площади Свободы… Удачи!
Нвер Мнацаканян
Եթե խնդիրը սրբազանից չտեղափոխեք նրա քաղաքական գրասենյակ, այն կմնա շոուի տարածքում, որպես հանրային զվարճալիք, ոչ ավելի, որովհետև պարզ էր ի սկզբանե, որ առնետների պակաս չի լինելու նաև քաղաքական փորձության գնացող հոգևորականի կողքին։ Դեռ երեկ նրա աջը համբուրողներն, այսօր նրա քաղաքական վախճանն են գուժում; Հատկապես տհաճ էր նրա հոգևոր զինակցի պահվածքը։ Ծանոթ պատկեր է, իսկական դեժավյու դեռ Ստեփան Դեմիրճյան-Ռոբերտ Քոչարյան մրցափուլից ժառանգած։ Կհիշեք երևի, Դեմիրճյանին պակասում էր իրեն աջակցող ընդդիմության պարզ կոնսոլիդացիան, հատկապես վճռորոշ էր Ազգային Միաբանության ու Օրինաց Երկրի մասնակցությունը։ Այդ կուսակցությունների լիդերները ստիպված էին բացահայտել իրենց խաղաքարտերը, թե իրականում ում հացն են ուտում և ինչու էին մտել ընդդիմության խոհանոց։ Նրանք, իհարկե, հետո վարձատրվեցին ըստ ծառայության։ Ինչ է, ոչինչ չի փոխվել․ այսօր սրբազանից երես թեքածները նույն պաթոսով էին հայտնվել նրա փեշի տակ, ինչ Ստեփան Դեմիրճյանին քծնողները։ Բայց կարող էին, չէ, իջնել հոգևորականի գնացքից մարդուն վայել կեցվածքով, անաղմուկ, առանց սևացնելու նրա քաղաքական անփորձությունը։ Եթե ազատում չկա քաղաքական այդ մորոդյորներից, ուրեմն հաշտվեք այն մտքի հետ, որ ժողովրդավարությունը դեռ երկար է ապրելու ընտրությունների փլատակներում։ Այլ կերպ ասած, քանի դեռ ցորենի արտի տերը կրծողներն են, հացի խնդիր միշտ է լինելու․ ճիշտ այդպես էլ մեր քաղաքական իրականությունում է․ քանի կա քաղաքական առնետի ծառայության կարիք, այդքան անհրաժեշտ քաղաքական հասունությունը, էլ չեմ ասում՝ ազնվությունը մեզ չեն այցելի, ոչ Հանրապետության, ոչ էլ Ազատության հրապարակներում․․․
Նվեր Մնացականյան
