Rusarminfo Российско-Армянское информационное агентство
Здравствуйте! 2023-ий год был тяжелым — иногда все граничило с кошмаром. Это был год депортации, и он независимо от нашей воли найдет свою страницу в календаре, вероятно, с изображением женщины, прижимающей к себе ребенка по дороге из Степанакерта в Горис. Было бы ошибкой мерить нашу сегодняшнюю потерю потерей других, тем более потерей бескрайней страны. У нас территория маленькая, а человек перед глазами. Поэтому мы повсюду сталкиваемся с призраком катастрофы, хотя по соседству и смех, и хохот, и еда, без которых, возможно, произойдет самое худшее — паника останется внутри нас, там, где на мосту Армения-Диаспора, возведенном Дейр-эз-Зором, теперь остановилась и арцахская депортация. В 2024 году нам нужно сформулировать именно это, затем избавиться от внутренней паники, посмотреть в глаза оставившему нас беззащитными времени не с бессильным бормотанием проклинающего судьбу, а с готовностью принять то, что случилось. Так сделали пережившие Геноцид, став французским шансонье номер один, а притесняемый в советских тюрьмах — создателем «Цвета граната». Иначе календарь ЮНЕСКО не возвещал бы на весь мир приход 2024 года именами Азнавура и Параджанова. И потому, прежде чем складывать дифирамбы мира, армянской государственности нужен бронежилет. Тех, кто будет ныть и спрашивать «как и откуда?», отправьте ко всем чертям, в буквальном смысле этого слова, потому что время для описания риска жизни в этом беззаконном мире оружия уже потеряно… Удачи!
Нвер Мнацаканян
2023-ն անցավ ծանր, երբեմն մղձավանջին մոտ։ Գաղթի տարի էր, որն օրացույցում անկախ մեր կամքից կգտնի իր էջը՝ հավանաբար Ստեփանակերտից Գորիս ճանապարհին երեխան կրծքին սեղմած կնոջ պատկերով։ Սխալ կլիներ մեր կորուստն այսօր չափել օտարի՝ առավել ևս անծայրածիր երկրի կորստի հետ։ Մեր տարածքը փոքր է, մարդն աչքի առաջ, դրա համար էլ ամենուր բախվում ենք աղետի ուրվականին, չնայած հարևանությամբ ծիծաղ էլ կա, քրքիջ էլ, հացի տեսարան էլ, առանց որի, երևի տեղի կունենա վատթարագույնը․ խուճապը կմնա մեր ներսում, որտեղ Դեր Զորով հաստատված Հայաստան-Սփյուռք կամուրջին հիմա էլ կանգնել է Արցախի տարագիրը։ 2024-ին պետք է այ սրան ձևակերպում գտնել, հետո հանել խուճապը ներսից, նայել մեզ անպաշտպան թողած ժամանակի աչքերին ոչ թե ճակատագիր անիծողի անզոր փնթփնթոցով, այլ եղածին տեր կանգնելու կամքով։ Այդպես արել են Եղեռնից փրկվածները, հետո դարձել Ֆրանսիայի թիվ մեկ շանսոնը, իսկ խորհրդային բանտերում հալածվածը՝ Նռան գույնի արարողը, հակառակ դեպքում 2024-ի Յունեսկոյի օրացույցը Ազնավուր ու Փարաջանով չէր ավետի ամբողջ աշխարհին։ Եվ ուրեմն, խաղաղության դիֆերամբներ ձոնելուց առաջ հայկական պետականությանը զրահաբաջկոն է պետք․ նրանք, ովքեր կնվնվան՝ բա ինչպես, բա որտեղից, ուղարկեք ուղիղ գրողի ծոցը, բառի բուն իմաստով, որովհետև ժամանակն արդեն մսխված է՝ զենքի այս անօրեն աշխարհում ապրելու ռիսկը նկարագրելու համար․․․
Նվեր Մնացականյան
