Rusarminfo Российско-Армянское информационное агентство
Здравствуйте! В Азербайджане все, особенно пресса и информация, управляются из одного пункта, обычным приказом. В Армении с точностью да наоборот: у каждого пункта не только есть свои права, но и конкретные политические вкус и цель, которая реализуется под любым уместным или неуместным предлогом. Встреча премьер-министра и журналистов в свободном формате вопросов и ответов является прекрасным примером сказанного. Что же, нужно принять как данное то, что уже случилось, как и то, что свобода слова – это то, о чем в Азербайджане даже мечтать губительно. Но измеряет ли кто-нибудь коэффициент полезного действия таких встреч и степень опасности для страны, находящейся на пороге войны? Если этого никто не делает, значит, есть кое-что похуже – молчаливая договоренность между производителем и потребителем этого театра. Снова не видно, что осталось за рамками этого шестичасового цикла, что могло бы стать свидетельством воли суверенного государства, в котором политическую желчь не подкладывают под образ журналиста, а наоборот, журналист получает заказ присоединиться к образу государства. Что это, если не политическая импотентность? Вспомнил ли кто-нибудь, что мы находимся на пороге преодоления катастрофы и имеем дело со страной, заказывающей у своего журналиста сцены унижения армянских пленных? Отметил ли кто-нибудь, что именно сотрудничающие с этой страной аплодируют нам за то, что мы остаемся верными сцене демократического пира во время политической чумы? … Удачи!
Нвер Мнацаканян
Ադրբեջանում ամեն ինչ և, հատկապես մամուլն ու տեղեկատվությունը կառավարվում են մի կետից, պարզ հրահանգով։ Հայաստանում ճիշտ հակառակն է․ ամեն կետ ունի ոչ միայն իր իրավունքը, այլև կոնկրետ քաղաքական ճաշակն ու նպատակը, որն իրագործվում է բոլոր պատեհ ու անպատեհ առիթներով։ Վարչապետ-լրագրողներ ազատ հարց ու պատասխանով հանդիպումը ասվածի ճիշտ գալա օրինակն է։ Լավ, եղածը՝ եղած է, և ընդունելի, որ խոսքի ազատությունն այն է, ինչի մասին Ադրբեջանում երազելն անգամ աղետալի է։ Բայց մեկը չափում է այսպիսի հանդիպումների օգտակար գործողության գործակիցն ու վտանգավորության աստիճանը պատերազմի շեմին ապրող երկրի համար։ Եթե չկա այդ չափումը, ուրեմն կա ավելի վատ բան՝ լուռ համաձայնություն այդ թատրոնն արտադրողի ու սպառողի միջև։ Էլի չի երևում, թե այդ վեցժամյա շրջագծից ինչեր դուրս մնացին, որ կարող էր լինել ինքնիշխան պետության կամքի վկայություն, որտեղ քաղաքական մաղձը չեն տեղավորում լրագրողի կերպարի տակ, այլ ճիշտ հակառակը, լրագրողին տալիս են պետության կերպարին միանալու պատվեր։ Եթե սա քաղաքական իմպոտենտություն չէ, ապա՝ ինչ է։ Որևէ մեկը հիշեց, որ մենք կանգնած ենք արհավիրքը հաղթահարելու շեմին և գործ ունենք իր լրագրողին հայ գերիների նվաստացման տեսարաններ պատվիրող երկրի հետ․ որևէ մեկը նշեց, որ այդ երկրի հետ գործակցողներն են հենց ծափահարում մեզ ժողովրդավարության խրախճանք քաղաքական ժանտախտի ժամին տեսարանին հավատարիմ մնալու համար․․․
Նվեր Մնացականյան
